Spitsbergen (kraina ostrych gór) – tak nazwał największą z wysp Svalbardu William Barents, pierwszy Europejczyk, który dotarł w rejon arktycznego archipelagu. Holenderscy odkrywcy tych ziem po raz pierwszy ujrzeli alpejskie szczyty zachodniego wybrzeża 17 lipca 1596 roku. Nazwa nowo odkrytego lądu nie mogła brzmieć inaczej. Wysokie na ponad tysiąc metrów ostre alpejskie turnie otoczone przez najeżone szczelinami lodowce zawieszone były nad zasłanym krą Morzem Grenlandzkim. Terasy i stoki gór zajmowała zielona tundra, gdzieniegdzie poznaczona różnokolorowymi skałami...
Wyprawa nad zachodnie wybrzeże Spitsbergenu
Nasza wyprawa wyruszy ze stolicy Svalbardu - Longyearbyen, a jej celem będzie dotarcie nad Zachodnie Wybrzeże Spitsbergenu bez wsparcia z zewnątrz. Jedynym ułatwieniem będzie przeprawa statkiem lub jachtem ekspedycyjnym przez wody Grønfiordu na trasie Barentsburg – dolina Kongressdalen. To ponad 150 km wymagającego arktycznego szlaku. Podczas wędrówki mijać będziemy kolejne strefy krajobrazowe centralnej i zachodniej części Spitsbergenu – począwszy od otoczonych „stołowymi” masywami rozległych dolin centralnej części Ziemi Nordenskiölda, aż po dziki krajobraz zachodu wyspy okolic przylądka Kapp Linné. Podczas ostatniego etapu ekspedycji popłyniemy ku północnym brzegom Isfiordu, aby podziwiać krajobraz południowych rubieży lodowego płaskowyżu Ziemi Oscara II.
Doliny Ziemi Nordenskiolda
Istnieją obszary w Arktyce, które ze względu na szczególne położenie w skomplikowanym systemie klimatu obszarów podbiegunowych są niemal wolne od pokrywy lodowcowej. W lodowym świecie północy stanowią one oazy roślinności. Na Spitsbergenie oazę taką stanowi centralna część wyspy – Ziemia Nordenskiölda, w której lodowce wycofały się w wyższe partie gór. Obszar ten pocięty jest skomplikowanym systemem dolin polodowcowych, których dnem płyną potężne rzeki roztokowe. Zawieszone ponad rzekami zielone terasy stwarzają doskonałe możliwości wędrówki i podziwiania z jednej strony kolorowego świata mchów, porostów i skalnic, z drugiej młodych geomorfologicznych form polodowcowych – moren, sandrów i ozów. Jest to jednocześnie królestwo reniferów i polarnych lisów. Podczas pierwszej siedmiodniowej części wyprawy zagubimy się w labiryncie rzek i lodowców zachodniego obszaru Ziemi Nordenskiölda. Ślady reniferów zaprowadzą nas do rosyjskiej osady górniczej Barentsburg.
Kapp Linne i Ymerbukta
Po długiej wędrówce dotrzemy nad wybrzeże Morza Grenlandzkiego. Przez kilka dni wędrować będziemy dolinami Kongressdalen, Linnédalen oraz równiną nadmorską Nordenskiöldsysten mijając po drodze liczne na tym obszarze jeziora polodowcowe. Otaczać nas będą strzeliste masywy południowo – zachodniego Isfiordu, których urwiska w okresie letnim rozbrzmiewają krzykiem wielotysięcznych kolonii ptaków. Najliczniej występują tutaj alczyki. Ich tereny lęgowe nieustannie patrolują mewy blade – największe z drapieżnych ptaków Spitsbergenu. Na nadmorskich terasach często spotkać można rodziny gęsi bernikli białolicych, jedne z bohaterek filmu Makrokosmos. W strefie przybrzeżnych szkierów z pewnością uda nam się dostrzec mewy trójpalczaste i fulmary. Wreszcie osiągniemy przylądek Kapp Linné. Roztacza się stąd wspaniały widok na Morze Grenlandzkie i masywy północnego Isfiordu. Stąd do wschodnich wybrzeży Grenlandii już tylko 400 mil morskich. Przepływamy na drugą stronę Lodowego Fiordu. Ostatni etap ekspedycji to zatoka Ymerbukta. Po wielkim amfiteatrze zatoki pływają góry lodowe, które obłamały się z potężnego klifu lodowca Esmarkbreen. Potężne szczeliny lodowca oraz niezwykły krajobraz płaskowyżu lodowego Ziemi Oscara II podziwiać będziemy z jednego z pobliskich wzniesień.
