Maroko tętni życiem. Gwar ulicznych sprzedawców i nawoływania rzemieślników zachęcających do zakupu tradycyjnych wyrobów mieszają się z dudnieniem bębnów, dźwiękami piszczałek muzyków gnawa oraz zawodzącym śpiewem muezina. Na wielkim placu Dżemaa El-Fna, niegdyś miejscu odpoczynku karawan przemierzających saharyjskie szlaki handlowe, spotkamy zaklinaczy węży, wróżbitów, uzdrowicieli i połykaczy ognia. W jednej chwili odsłoni się przed nami świat „baśni z tysiąca i jednej nocy”. W potężnych miastach Maghrebu – trzech dawnych stolicach królewskich: Fezie, Marrakeszu i Meknes – dokonał się cud. Za murami miast czas zatrzymał się w miejscu.
Średniowieczne medyny
Stare dzielnice marokańskich miast to ostatnie ostoje średniowiecznych cywilizacji na świecie. Tajemniczy labirynt wąskich zaułków usiany jest meczetami, medresami, bazarami, gdzie handel i rzemiosło przetrwały w niemal niezmienionej formie przez tysiąc lat. Garbarze i rzemieślnicy nadal stosują stare metody, a ich wyroby ze skóry, srebra, mosiądzu czy drewna cedrowego zapełniają ciągnące się kilometrami suki. Wędrując krętymi uliczkami, chroniącymi domostwa przed wiatrem, deszczem i palącym słońcem, dostrzeżemy, że każda część medyny pełni określoną funkcję w harmonijnie funkcjonującej całości.
Góry Maroka
Kilka łańcuchów górskich przecinając Maroko z południowego zachodu na północny wschód tworzy bajkowy krajobraz. Pofałdowany i spękany, składa się z wielu często niedostępnych dolin oraz szczytów. Dawniej górskie szlaki pokonywały karawany. Podczas wielodniowej wędrówki zatrzymywały się w kazbach – ufortyfikowanych osadach z gliny i kamienia. Dziś góry poprzecinane są wijącymi się stromo serpentynami i wysokimi przełęczami. Dżabel Tubkal (4 167 m n.p.m.) najwyższy szczyt Afryki Północnej – wznosi się w Atlasie Wysokim. Jego podnóża porastają gaje oliwne, lasy dębów korkowych i drzew orzechowych, a na zielonych pastwiskach wypasają się stada kóz. Wędrując wśród gór będziemy mijać tarasowe pola uprawne i niewielkie berberyjskie wioski.
Z grzbietu wielbłąda
Na południu do Maroka wdziera się Sahara. O zachodzie słońca wysokie wydmy przybierają pomarańczową barwę. Widok ten najlepiej podziwiać z grzbietu wielbłąda, a noc spędzona w tradycyjnym obozowisku na długo pozostaje w pamięci. Wpatrując się w rozgwieżdżone niebo i wsłuchując w absolutną ciszę Tuaregowie – nomadowie pustyni – czerpali swą nieugiętą siłę do pokonywania niegościnnych saharyjskich szlaków. Prowadząc niezmienny od pokoleń styl życia są najbardziej tajemniczym ludem Maroka.
