Jedni widzą w nim największy na świecie zbiornik słodkiej wody, inni najgłębsze na kuli ziemskiej jezioro, a jeszcze inni cud przyrody, w którym żyje jedyna na świecie słodkowodna foka, bajkalska nerpa. Wszystko to prawda, ale dla nas jezioro Bajkał to przede wszystkim... bajka, tyle, że prawdziwa. To opowieść o minionym, którego ślady można odnaleźć w XXI wieku i to w krajobrazie iście bajkowym!
Transsib i BAM
Z okna pociągu transsyberyjskiego widać Rosję jak na dłoni. Nie tylko jej wielką geografię: góry, rozległe bagna i potężne rzeki. Widać też kolorową mozaikę etniczną. Przyglądając się jej z bliska zrozumiemy, jak wiele ludów Rosję zamieszkuje, jak bardzo się różnią między sobą i jak różnymi językami mówią. Tatarów, Baszkirów, Jakutów czy Buriatów będzie okazja spotkać na mijanych stacjach, pośród straganów na peronach, w wagonie restauracyjnym i w przedziale obok. "Dzień dobry" po buriacku brzmi "Sajn bajna!". Czwartego dnia podróży zboczymy z transsyberyjskiego szlaku, by wjechać na Bajkalsko-Amurską Magistralę Kolejową (BAM). Ponad połowa z czterech tysięcy kilometrów jej nasypu biegnie przez góry. Pociąg pokonuje kręte doliny, wspina się na malownicze przełęcze, ginie w ciemnych tunelach na długie minuty - trudno usiedzieć na miejscu!
Bajkał jak bajka
Fabułę naszej opowieści o Bajkale snuć będziemy przede wszystkim nad jego wodami; czy to płynąc po nich kutrem, czy podziwiając b lask odbijającego się w nich ogniska, przy którym odpoczniemy na piaszczystym brzegu. Ale przecież też w otoczonym górami Siewierobajkalsku, w wagonach zabytkowej Kolei Krugobajkalskiej i wreszcie w Irkucku, dawnej stolicy Syberii. Zapraszamy więc do słuchania naszej bajki o Bajkale. Dowiedziawszy się co oznacza jego tajemnicza nazwa, kim byli dawni mieszkańcy otaczających jezioro gór i jakie były losy polskich zesłańców nad Bajkałem, każdy będzie mógł odbyć własną małą podróż w historię Syberii. A potem, po powrocie, sam ją opowiedzieć.
Irkuck
To chyba najbardziej znane w Europie syberyjskie miasto, uważane za stolicę Syberii Wschodniej. Swego czasu było też stolicą carskiej zsyłki, o czym doskonale pamiętają Polacy. W XIX wieku na jego ulicach słyszało się język polski, a mówić po polsku i nosić się z polska uważano za dowód dobrego smaku i elegancji. Polacy zakładali w Irkucku pierwsze piekarnie, kawiarnie, a nawet małe fabryki. Jak na Polaków przystało, nie mogło się też obyć bez powstania. Poszukamy jego śladów i śladów zesłańców, nie tylko polskich. Znajdziemy czas na wizytę w księgarni, w poszukiwaniu dobrej mapy, jak i na syberyjskim bazarze, w poszukiwaniu kwasu chlebowego. Świetnie gasi pragnienie!
